ความเศร้าอย่างที่สุดของการจากไป
ความเศร้าของการมีคนที่เรารักจากไป อยู่ที่ตรงไหน?
อยู่ที่เวลาที่เขาจากไป ต่อหน้าต่อตา
ร่างกายยังอยู่ แต่ไม่มีอีกแล้วความรู้สึก
เศร้าเวลาเห็นดวงตาที่ปิดสนิท และจมูกที่ถูกอัดแน่นด้วยสำลีสีขาว
เศร้าเวลาได้เห็นนิ้วมือที่เป็นสีม่วง
เศร้าเวลาที่เห็นผ้าคลุมหน้า
หรือเวลาที่มีคนลากเตียงเขาไปให้ไกลออกไป ไกลออกไป
เศร้าเวลาที่นั่งสวดมนต์
เห็นรูปถ่่ายของเขาตั้งอยู่
เศร้าที่เห็นพ่อแม่เขาร้องไห้
หรือเศร้าเวลาที่เราเดินขึ้นบันไดเอาดอกไม้จันทร์ไปวาง
ทุกช่วงเวลา ทุกความรู้สึกเศร้าไปหมดทุกอย่าง
แต่เมื่อเวลาเนิ่นนานผ่านไป
เราสามารถใช้ชีวิตได้อย่างปกติ ดำเนินชีวิตได้อย่างคนทั่วไป
มีความสุขหัวเราะร่าเริงได้กับทุกสิ่งทุกอย่างได้เหมือนเคย
แต่สิ่งที่เราเรียกว่าความรู้สึก ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย คือความเศร้า
ต่างกันตรงที่เราจะเศร้าเรื่องไหน..
ความเศร้าไม่ได้หนีหายไปไหนเลยจริงๆแล้ว
แต่เราเศร้าเพราะเรารู้ดี ..
รู้ดีอยู่แก่ใจ … ว่าเรากำลังจะค่อยๆลืมเขาคนนั้นไป
เขาซึ่งเคยเป็นที่รัก
เขาซึ่งเคยเป็นคนที่เราเคยรู้สึก
เขาคนที่เคยพูดกับเราทุกวัน
มีคำพูดที่ติดปากทักทาย
มีการแลกเปลี่ยนความคิดเห็น
ครั้งหนึ่งเคยใช้ชีวิตร่วมกันตลอดเวลา
เรากำลังจะค่อยๆลืมเขาไป
แม้จะอยากจะจดจำช่วงเวลาความทรงจำดีดีต่างๆมากมายจนใจแทบขาด
แต่ก็นึกไม่ออก…
คิดถึงมากแค่ไหน ก็นึกถึงเรื่องราวดีดีเหล่านั้นไม่ค่อยได้แล้ว
จะยังไง .. ความเศร้าไม่เคยลดน้อยลง กับการที่มีคนที่เรารักจากไป
มีแต่จะยิ่งทวีคูณ
ความเศร้ามีอยู่ทุกหนทุกแห่ง จับต้องไม่ได้ แต่รู้สึกเสมอ
คิดถึงเสมอเพื่อนรัก
